Wenen

 'Wenen is Anders'
Met deze slogan werft de hoofdstad van Oostenrijk gasten in binnen- en buitenland en laat daarbij bij velen slechts een groot vraagteken achter.

Toch is deze raadselachtige kreeg bijzonder toepasselijk en wel in verschillende opzichten.
Wenen is inderdaad anders dan het eind jaren zestig, begin jaren zeventig van de 20ste eeuw was. Toen leek de stad op een verouderde diva; het was een nogal morbide plaats met grijze, afbrokkelende gevels, knorrige gepensioneerden en 's avonds uitgestorven straten.

Tegenwoordig ontvangt de voormalige keizerstad haar gasten echter fraai opgepoetst en zier er vrolijk uit. Of het nu op de Heldenplatz voor de keizerlijke achtergrond van de Hofburg is, of in de gerenoveerde biedermeierbuurten van de voormalige voorsteden, of in de grote winkelstraten, of in de nieuwe milieubewuste woonwijken aan de rand van de stad, Wenen ademt optimisme, welstad, levenslust. Ondanks de rijkdom aan tradities en monumenten bezit de stad een jeugdige charme. De oude knorrigheid, die zo treffend door de acteur Hans Moser werd uitgebeeld, is verdwenen. De metamorfose van dit 'afrodisiacum voor necrofielen', zoals de dichter Andre heller zijn geboortestad eens noemde, tot een stad van vermaak en inspiratiebron voor kunstenaars, nam een aanvang in het begin van de jaren zeventig. Het stadsbeeld en de infrastructuur werden drastisch vernieuwd. Wenen kreeg bijvoorbeeld in 1978 de eerste U-bahnlijn. Een groot deel van de voor het grootste deel in treurige toestand verkerende gebouwen werd opgeknapt. Kunsthistorisch interessante gebouwen als de Hofburg, de Karlskirche en het Belvedere, maar ook kleineren en stadspaleizen kregen hun oude glans terug. Zelfs de moderne architectuur kreeg de kans zich in enkele prestigeprojecten te manifesteren, waarvan het Haas haus op de Stephansplatz wel het spectaculairst is. In 1979 werd ook de Uno-city geopend. Sindsdien is Wenen, na New York en Geneve de derde zetel van de Verenigde Naties. Ook verder kwam er in de loop van de jaren zeventig op cultureel gebied van alles op gang: er ontstond een op grote schaal gesubsidieerde alternatieve cultuur die op talloze kleine en middelgrote podia de sinds jaar en dag gevestigde cultuur aan de kaal stelde. Tegelijk boekte Wenen haar eerste successen als musicalmetropool. Niet veel later waaide er dankzij de nieuwe directuur Claus Peyman zelfs door het traditierijke Burgtheater een frisse wind. Parallel daaraan ontstond een levendige bar- en beislcultuur, eerst in de zogenaamde Bermudadriehoek in het noordoosten van de binnensta. Tegenwoordig heeft het uitgaansleven zich verspreid over het gehele centrum en daarbuiten tot in de vijfde en zesde Birzirk, in de Josefstadt en in de voorbeeldig gerenoveerde Spittelbergbuurt, zodat u voor een late goulash, een glas bier of een 'stehachterl'ook na middernacht nog overal terrecht kunt. Een beslissende impuls voor de oplevering van de stad was in 1989 het verdwijnen van het ijzeren Gordijn. Ineens lag de voormalige keizersstad niet meer aan de rand van het westen, maar fungeerde hij, zoals in de tijden van de monarchie, weer als culturele, politieke en ook economische spil tussen Oost en West. Het aantal inwoners groeide, door de immigratie uit het oosten, na tientallen jaren van stilstand weer tot boven de 1,6 miljoen. De voorlopig laatste vernieuwing onderging de stad, die sinds onheuglijke tijden een sociaal-democratisch bestuur heeft, in 1995 door de toetreding van Oostenrijk tot de EU. Daardoor heeft het verlate proces van de economische liberalisering een nieuwe impuls gekregen en hebben de Weners hun bureaucratische zelfingenomenheid kunnen loslaten. Het anders zijn van de stad blijkt echter ook als hij wordt vergeleken met andere Europese hoofdsteden. Denk maar eens aan het bijzondere levensgevoel, waarmee de Weners graag te koop lopen. Hun gemoedelijkheid en hun spreekwoordelijke schmah of grappenmakerij, het vermogen om zelfs een treurige situatie met humor tegemoet te treden, zijn misschien wel cliches, maar als u zich in een Heurige eens onder de plaatselijke bevolking mengt, die enigszins beneveld voor zich heen redeneert, of in een van de oude gevestigde café de stamgasten eens observeert ,hoe ze bij een kop koffie verkeerd kletsen of de krant lezend alle gehaastheid van zich af laten vallen, dan zult u nog zien dat deze observeringen nog altijd geldig zijn. Veel mythen zijn nog altijd springlevend. Die van de Habsburgers bijvoorbeeld.

Het is geen toeval dat in de Kaisergruft voor veel sarcofagen, vooral die van Elisabeth of Sisi, wier 100ste sterfdag in 1998 met veel ophef werd herdacht, steeds verse bloemen liggen. Tot op de dag van vandaag laten de fiakerkoetsiers lange grijze bakkenbaarden staan: ze willen zoveel mogelijk op Franz Joseph lijken. Buiten, in Slot Schonbrunn, maar ook in veel boek- en souvenirwinkels, viert de nostalgie in zwart-geel, de stamkleuren van het Habsburgsehuis, sinds enkele jaren weer hoogtij.

Voor deze drank gebruikt u pure chocolade: een normale standaard reep is misschien nog wel het beste. Voor 4 heerlijke koppen koffie smelt u ruim 100 gram chocolade in een steelpannetje, natuurlijk zonder het aan te laten branden. Voeg suiker, zoetstof of honing naar smaak toe en roer er 4 volle eetlepels room door.Schenk er beetje bij beetje 4 koppen hete.Fortune

hotdrinks koffie bij en klop het geheel goed romig. Daarna kunt u de koffie serveren met slagroom. Bestrooi het geheel met wat kaneelpoeder, cacaopoeder of sinaasappelrasp.